Verslag van de Parochieraad

Don Bosco Raad 17 september 2025

Beelden zeggen meer dan woorden. Dus wordt de (bijna) voltallige raad vereeuwigd op een foto alvorens de vergadering begint (nvdr. dat is NIET bovenstaande foto). Ineens blijken de kleinsten de grootsten te zijn (met dank aan een bank of de betonblokken op de parking) De vijf raadsleden die zich lieten verontschuldigen zullen we erbij moeten denken.
We starten het nieuwe werkjaar met een mooie, zelf geschreven bezinning door Anette. Dat brengt ons meteen in zomerse Zennedal-sferen en ontlokt ons ook een glimlach. De muziek tijdens de vakantiekampen mag er zijn “Het zijn liedjes die de zomer in zich dragen, muziek waarop kinderen dansen, muziek die mensen een goed gevoel bezorgt en ijskonijnen laat ontdooien.” Intussen blijven de liturgische momenten voor ontmoeting en verstilling zorgen.“In onze zondagse zomervieringen gingen we op weg als pelgrims van hoop en dat nog wel in een heilig jaar, een jubeljaar waarin vergeving, vernieuwing en verzoening gevierd worden.” “Op wereldvlak werd de zomer gekleurd door minder fraaie zaken...Maar we blijven hopen (op) actie ondernemen vanuit verbinding i.p.v. strijd. Ideaal dus om conflicten te helen.” We schudden het heimwee naar zon, vrije tijd en zorgeloze dagen van ons af, 

trekken een trui aan en kijken vooruit. Want “ ‘t Is wel voorbij die mooie zomer, maar de herfst kan ook mooi zijn.”
Er zijn geen opmerkingen over het laatste verslag (juni 2025), enkel ter verduidelijking: de viering waarvoor de Raad instaat gaat door op zondag 12 oktober. Het zou fijn zijn mochten we daar met velen aanwezig zijn.
De evaluatie van de zomervieringen begint met een terugblik op de midzomerzondag in openlucht. We zijn het erover eens dat het een prachtige viering was, zeer mooi voorgegaan door de Ploeg en met een fijne betrokkenheid van de kinderen. Onder het bladerdek van een grote boom konden we voluit zingen, bidden, danken en vieren. Hartverwarmend!
Ook de rode draad doorheen de zomerliturgie wist mensen aan te spreken. Het thema ‘Pelgrimeren’ bood heel wat inspirerende perspectieven. De symbolen (staf, kompas, het Onze Vader...) kwamen goed uit de verf, er was mooie muziek, de lezingen waren soms wat moeilijker maar elke voorganger kon er toch mee aan de slag. De sfeer tijdens die vieringen is rustig en sereen en de eigen accenten die voorgangers leggen, zorgen ervoor dat we die verscheidenheid als een rijkdom, een meerwaarde kunnen zien. Waar velen samen verantwoordelijkheid dragen kan het natuurlijk wel eens schuren maar zo leer je openstaan voor wat/wie anders is dan jezelf. Ook daarin kunnen we samen groeien.
De Ploeg heeft tijdens de vakantie niet stilgezeten. Ons zestal is vooral bezig geweest met personeelszaken bij Zennedal Ommekaar Don Bosco. Op de planning staat een parochiedag met de bedoeling verbinding te maken tussen jeugd, parochie, Ommekaar. We mogen ook eens overwegen welke Ploegkandidaat we kunnen voorstellen ter vervanging van Freddy M. Het mag weer een man zijn, misschien iemand uit Ommekaar. Zoek maar mee…
Tijdens de pauze kunnen we de nieuwe stoelen in de kerk even bewonderen. Het geheel oogt stijlvol, comfortabel en gezellig. Benieuwd hoe het voor de meesten zal aanvoelen.
Na deze ‘zitting’ en een kopje thee of koffie, beluisteren we de varia. Rond het verplaatsen van de doopvont wisselen we nog uitgebreid van gedachten en bij de stemming blijkt een zeer ruime meerderheid toch gewonnen voor het terugplaatsen van de doopvont op de oorspronkelijke plaats. De Ploeg mag (!) de knoop doorhakken.
We geven nog graag enkele data mee: * 3/10: Pastafestijn * 11/10: Opendeurdag Rzijn * 12/10: Viering door de Raad * 15/10: Volgende Raad * 27/10: Avond rond ‘Rituelen en nu’ (om 20u)
* 15/11: Erkenningsdag (misbruik in de kerk) * eind oktober 2026: Toekomst-denk-droom-dag.
Wat blijft nazinderen... de confrontatie met ingrijpende veranderingen in de gezondheidstoestand van dierbare medewerkers/vrienden. Het raakt ons. We sturen regelmatig kaartjes, als teken van meeleven langs de zijlijn van de weg die zij te gaan hebben. Dat is niet veel, maar soms zeggen kleine, onhandige gebaren meer dan zwijgend wegkijken. Van harte en hoopvol verbonden.

Hilde Van Parys